Fera's Homepage
Gedichten:
[Index-pagina][Gastenboek][Links]
|
Een deken van droefenis
ligt over mij heen.
Het is overheersend
kan er niet omheen.
Ik wil graag weer lachen
maar daar komt een traan.
Kan het niet negeren.
Moet er door heen gaan.
Verstand: Je bent sterk.
Gevoel: nog even niet.
Het zijn tranen van rouw
die ik nu vergiet.
Mijn ouders verloren
zo kort na elkaar.
Maakt iemand mij wakker?
Droomde ik dit maar.
't Is niet te bevatten
en doet vreselijk pijn.
Kon ik nog maar even
heel even bij hen zijn.
Ik zou ze dan kussen
en knuffelen heel hard.
En zeggen: Ik hou van jullie.
Recht uit mijn hart.
Nu moet ik langzaam los gaan laten.
Maar lukken doet het nog niet.
Ik veeg weer een traan weg.
Zit nog midden in mijn verdriet.
De wereld draait door.
Die van mij staat even stil.
Ik snak naar wat warmte.
In mijn hart is het kil.
Bij rust en liefde
ben ik nu gebaat.
Dan zal ik weer lachen
vroeg of laat.
Fera (geschreven op 4 okt. 2010)
Een ring,
Een cirkel,
Een eenheid,
Een symbool.
Drie-en-vijftig jaar gedragen,
In liefde verbonden,
Aan haar grootste schat.
Nu aan mijn vinger.
Die ring van goud.
Herinneringen zullen nooit vervagen.
Deze ring,
Als een cirkel van liefde,
Tussen een man, een vrouw
en een kind.
Onlosmakelijk verbonden.
~~~~~~
Zaltbommel, 18 augustus 2010.
Een gedichtje voor Brabantse mutsen.
Toen de urste rimpels kwamen was ik in paniek,
Ik liet mijn bakkes toen liften in un goeiekope kliniek.
Nou, munne vent vond ut fantastisch,
mun bakkes was weer elastisch.
Niks nie gin rimpels, niks nie gin vouwen,
net zo glad als bij ons trouwen.
Tot munne vent zeej 'ut is misschien wel gek...
maor jouwe kop past niet meer bij oewe nek'.
Ach, unne kleine ingreep, ze trekken dit dus strak
en geven hier een sneej, anders krèdde dáor een zak.
Nou munne vent was hil erg tevreeje
over wèt ze met me deeje.
De chirurg zat met mun borsten in zunne maag
want nu zaten die volgens hem veul te laag.
Toen ze waren opgehesen, leken ze een bietje klein,
maor met siliconenvulling mochten die er best weer zijn.
Nou ik zag munne vent ontvlammen,
want ik had nou gruweluk grote prammen.
Toen op unne avond naor ut vrijen,
keek ie peinzend naor mun dijen.
En al had ie gin duidelijke kritiek
ik ging toch weer terug naor de kliniek.
Ik had trouwes ok een buikske, dus naor enig overleg
liet ik dè meteen ontvetten, ze zuigen dèt in no-time weg.
Ik liet tegerlijkertijd ok mar efkes mun billen doen
dè schilde mar een bietje in de poen.
Ik waar op ieder fist weer in tel
maor zat wel hil errug strak in mun vel.
Munne vent was nie meer zo op zun gemak,
want op straot riepen jungskes 'gaoj de lekker ouwe zak'.
Nou toen kocht ie un toupetje
en un veul te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in ut fitnesscentrum gymmen.
En maondenlang volgde hij un rigoureus dieet,
tot tie zonder reejen in de sauna overleed!
Daor stond ik op ut kerkhof mooi te zijn aan ut graf,
maor nu hij erin leet is de aordigheid eraf.
Nu laot ik de kwabben zwellen
en ik zal uwes wè vertellen...
Dames laot oe nie verlakken,
laot de boel toch lekker wè zakken.
Met gladgestreken nekken
valt ut leven nie te rekken!
Koester buik en onderkinnen
Want ge wit ut:
Echte schoonheid dè zit toch vanbinnen!
De Trein
Ik sta op het station, de ochtendlucht is zacht
te staren in de verte, waar een toekomst op me wacht.
Ik kan kiezen voor een richting en of ik de trein mis
mijn toekomst bepaal ik zelf, door wat ik nu beslis.
Zoveel mensen ongelukkig, ik hoor stil hun beklag
ik moet nog dit, ik moet nog dat, hoe kom ik door de dag.
Ontevreden met hun levenslot en mensen om hun heen
het leven zo onrechtvaardig, gevoelsmatig heel alleen.
Maar ligt het aan die anderen, bekijk jezelf eens goed
alleen jij bent verantwoordelijk voor wat je dagelijks doet.
Leer willen in plaats van moeten, neem je leven in de hand
ontdek je eigenwaarde, zet jezelf niet aan de kant.
Anderen kun je niet veranderen, jezelf echter altijd
pas als je dat leert inzien, heb je jezelf bevrijd.
Welke weg ik ook neem en met wie aan mijn zij
mijn geluk is geen illusie, de keuze is aan mij.
http://www.tevado.nl/De-trein
(ontvangen van Hilly van den Oort)
Ben jij anders dan een ander?
Ja, natuurlijk, jij bent jij.
Want jij bent apart geschapen,
uit een ander hoopje klei.
Kijk gerust eens in de spiegel,
naar het kunstwerk dat je bent.
Jouw gezicht, lijf en leden,
jouw karakter, jouw talent.
Zie je wel, jij bent een wonder,
niets aan jouw is saai en grijs.
Wees maar JIJ en blijf bijzonder,
zing gewoon jouw eigen wijs.
(auteur onbekend)
Ik droomde eens, en
zie ik liep
aan het strand bij
laag tij.
Ik was daar niet alleen, want
ook de Heer liep aan mijn zij.
We liepen saam het leven door
en lieten in het zand,
een spoor van stappen, twee aan twee:
De Heer liep aan mijn hand.
Ik stopte en keek achter mij
en zag mijn levensloop.
In tijden van geluk en vreugd
van diepe smart en hoop.
Maar als ik goed het spoor bekeek,
zag ik langs heel de baan.
Daar waar het juist het moeilijkst was,
maar een paar stappen staan.
Ik zei toen: "Heer, waarom dan toch?"
Juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van het pad....
De Heer keek toen vol liefde mij aan
en antwoordde op mijn vragen:
"Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen...."
Een zoektocht naar jezelf
Een zoektocht door dit leven
Ben je wel de moeite waard?
Heb je iets weg te geven?
Kun je iets betekenen
voor je medemens?
Of heb je daar de kracht niet voor
en lijd je zelf intens?
Een minderwaardigheidsgevoel
gekrenkt of lamgeslagen?
Ziekte, pijn of ander leed,
je hebt het maar te dragen.
Je vindt jezelf niet goed genoeg,
niet waardig of niet wijs?
Dan wordt het tijd om op te staan.
Ga op ontdekkingsreis!
Ontdek dat jij jezelf mag zijn,
met fouten en gebreken.
Vergelijk je niet met wie dan ook.
Je bent uniek gebleken.
Want God heeft jou geschapen.
Geschapen naar Zijn beeld.
Je kreeg van Hem talenten
en gaven toebedeeld.
Heb moed om er iets mee te doen.
Deel uit en je zult merken
hoe waardevol een mens kan zijn,
een ander kan versterken.
Een luisterend oor, een schouderklop,
't zijn kleine zonnestralen,
die waaruit Gods grote liefde
op mensen blijkt neer te dalen.
Hij geeft je kracht om door te gaan.
Te werken op deez' aard'
Voor Hem ben jij bijzonder.
Voor Hem ben jij goud waard.
(Ik kreeg dit gedicht van Marjan, mijn gewaardeerde collega.)
Wilt U niets van deze
website ongevraagd overnemen voor publicatiedoeleinden.
[Index-pagina][Gastenboek][Contact][Links]
